Rok studiów: IV
Dołączył: 18 Mar 2008 Posty: 1274 Skąd: Warszawa
Wysłany: 2008-05-10, 16:43 Troche inne spojrzenie na Miłość Homoseksualną
- Wiesz to właśnie w przyrodzie naprawdę dostrzegam Boga. Chyba nawet bardziej niż w drugim człowieku...
Anna milknie. Rozgląda się po otaczającym nas lesie i skupia się na własnych myślach. Na mnie przez chwile nie zwraca uwagi, wykorzystuje to by lepiej się jej przyjrzeć. Ma ładną buzię, taką o delikatnych rysach, niebieskie oczy i czarne, krótkie włosy. Cisza, którą ma w sobie dodaje jej uroku, tak jak jej długa czarna spódnica i biała bluzka, w której wygląda trochę jak licealistka.
-Do klasztoru poszłaś zaraz po maturze, nie chciałaś trochę poczekać. No wiesz zasmakować życia, sprawdzić czy na prawdę chcesz tam iść.
-Nie, naprawdę nie. Widzisz dla mnie życie klasztorne było jedynym, które chciałam poznać, zasmakować, przeżyć.
-Było....?
Anna chwilę się zastanawia, znów ten nie obecny wzrok.
-Gdybym mogła, wróciłabym tam, wiesz ja na prawdę byłam tam szczęśliwa, no oprócz tych ostatnich dwóch miesięcy. Nie czułam, że coś mnie omija, że marnuje się, poświęcam. Decyzja o wstąpieniu do klasztoru i służeniu Bogu i ludziom była dla mnie czymś oczywistym, naturalnym. Wiesz, ja wciąż chcę pomagać innym, być wierną Bogu, tylko teraz trochę inaczej.
Siadamy na trawie, jest tak bardzo cicho, spokojnie i bezpiecznie.
-Inaczej to znaczy jak?
-Nie wiem jeszcze, najpierw muszę poukładać kilka spraw, trochę odpocząć. Czuje się taka zmęczona
-Wciąż o niej myślisz?
-Ja ją wciąż kocham - odpowiada Anna cicho, ale nie aż tak cicho bym nie usłyszała goryczy - wciąż ją wspominam, wciąż jej pragnę, nie tylko jej ciała, ale też jej myśli, słów, uśmiechów, błyszczących oczu. Pamiętam jak pierwszy raz się kochałyśmy - Anna uśmiecha się, ale nie do mnie, a do swoich wspomnień.- Pojechałyśmy w tedy we dwie na rekolekcje dla zakonnic do Krakowa. Spałyśmy w jednej celi, zresztą tak jak zawsze. Asia stała w samym ręczniku, gdy weszłam do łazienki. Nasze oczy spotkały się. Stałyśmy na przeciwko siebie, bez słowa, tylko patrząc, ja w koszuli nocnej, ona w samym ręczniku. W pewnym momencie zrobiło mi się gorąco, uciekłam wtedy z tej łazienki, wślizgnęłam się do łóżka, nakryłam głowę kołdrą i czekałam.
-Co w tedy myślałaś?
-Nic. Po prostu czekałam. Trochę się bałam. Po kilku długich minutach Asia wyszła z łazienki. Usiadła na skraju mojego łóżka i delikatnie odkryła mnie. Nie miała już na sobie ręcznika. Pomyślałam wtedy, że Asia ma piękne piersi i tak białą delikatną skórę. Powoli zaczęła głaskać mnie po policzku, w pewnym momencie pocałowała mnie, a później poczułam jak wkłada mi rękę pod koszule...Ten pierwszy raz był trochę nerwowy, pełen niepewności, strachu, lęku. Pewnie dlatego, że do końca sobie jeszcze w tedy nie ufałyśmy, wiesz cały czas myślałam: "a jeśli pójdzie jutro do siostry przełożonej?" Później jak rozmawiałyśmy o tym, okazało się, że Asia miała takie same wątpliwości.
-Jednak to ona was w końcu wydała.
-Ja ją rozumiem i nie mam do niej o to pretensji. Widzisz przez cały okres, kiedy byłyśmy ze sobą, nie mogłyśmy się szczerze wyspowiadać. Dlatego komunia, którą przyjmowałyśmy była świętokradztwem, dla nas, szczerze wierzących sióstr było to naprawdę bardzo trudne. Z drugiej strony za bardzo siebie potrzebowałyśmy, za bardzo się kochałyśmy by przestać ze sobą sypiać, by rozstać się.
-Więc na jednej szali wasze uczucie do siebie a na drugiej miłość do Boga?
-Nie do końca...nie czułyśmy, że grzeszymy przeciwko Bogu, ale przeciwko Kościołowi, zgromadzeniu. To co było między nami było tak piękne, tak cudowne i czyste, że nie mogłyśmy uwierzyć, że to może obrażać Boga. Jednak mimo wszystko Asia nie wytrzymała i powiedziała o wszystkim spowiednikowi. Powiedział, że Asia ma się przyznać do wszystkiego siostrze przełożonej. Do póki tego nie zrobi nie może przyjmować komunii świętej. Oczywiście powiedział jej, że ciężko zgrzeszyła, że pójdzie do piekła, że grozi jej ekskomunika. Gdy zobaczyłam Asie wychodzącą z konfesjonału, zapłakaną, wiedziałam, że to już koniec. Biedactwo było takie przestraszone, cała się trzęsła.
-Asia została, obiecała się leczyć, ty jednak odeszłaś z klasztoru. Dlaczego?
-Nie miałam złożonych jeszcze ślubów wieczystych, więc mogłam bez problemu opuścić zgromadzenie. Asia miała już śluby wieczyste...Proponowano mi terapię, ale... może by nie wyleczyli, zrobili by mnie taką, jaką być powinnam, wyplenili tą cząstkę "zła". Pamiętam jak siostra przełożona mi powiedziała coś takiego: "Anno jesteś dobrą siostrą, tylko masz taką dziwną słabość, ale jeśli zechcesz, my jako zgromadzenie pomożemy ci." Tak chciały mi pomóc, chciały mnie wyleczyć bym stała się normalna... dla nich. A ja nie chce być normalna, skoro nie mogę kochać tak jak chce i kogo chce. Kto dał ludziom prawo do dyktowania innym czym jest miłość. Popatrz, tylu mężów bije swoje żony, upokarza je, tyle kobiet zdradza swoich mężów, interesują się tylko ich pensjami, wiele par jest ze sobą tylko dla seksu, albo pieniędzy, a mimo to ich "miłość" jest normalna, jest lepsza od mojej do Asi, chociaż nigdy jej nie skrzywdziłam, nawet myślą...To moja miłość jest zboczeniem, nie ich.... i to tylko dlatego, że kocham kobietę, że jestem lesbijką. Gdybym z taką samą mocą kochała mężczyznę, ludzie by to zaakceptowali. Stwierdziliby, że to nic strasznego, że młodziutka siostra poznała miłego chłopca i się zakochała.
-Masz od niej jakieś informacje?- pytam, podając Annie chusteczkę
-Nie, wysłałam do niej list, ale nie odpisała-odpowiada ocierając oczy.
-Co teraz zrobisz?
- Nie wiem, może zostanę tutaj- uśmiecha się rozglądając się po lesie.
to z jakiejż książki?? bardzo fajne!! i to jest punkt widzenia jaki ja popieram... oni też mają prawo do miłości i nie uwa zam że to co robią jest chorea Bóg jest miłosierny i na pewno ich nie potępi za miłość!!
Acik sam takie rzeczy tworzy. Zdolny chlopak! Kasiu polecam ci go posluchac w pociagu np na trasie Gryfino - Szczecin ;p Bo wtedy przestawia same "perelki" ;p
Rok studiów: 4
Dołączył: 19 Mar 2008 Posty: 611 Skąd: Gorzów Wlkp.
Wysłany: 2008-05-11, 11:58
Przyznaj sie pało skad zes to skopiowal hehe :P Nie no zartuje Jak chcesz wywiad z Pawlowskim to ja chetnie go przeprowadze tylko daj pytania bo ja w robieniu wywiadow mam spore doswiadczenie Zreszta sam slyszales. A najlepsze wywiady wychodza po pijaku
Mam nadzieję że nie obrazisz się Acik za to co teraz napiszę, wiesz jakie mam poglądy i zdanie i właśnie je wyrażę:
Napisane w bardzo ciekawy temat ale bardzo żałosna historia...Utopia która mam nadzieję nigdy nie stanie się rzeczywistością. Podoba mi się że piszesz jeżeli to naprawdę Ty, bo jakoś ani razu nam się nie chwaliłeś Jest to dobry materiał na książkę ale tylko na książkę nie na codzienne życie...
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Nie możesz ściągać załączników na tym forum
Dziękuje 
Zreszta sam slyszales. A najlepsze wywiady wychodza po pijaku 
może być to niebezpieczna akcja ...